MyślPolska.Info

 Kosovo je Srbija

 W dniu 20 lutego 2011 roku po raz kolejny organizowana jest w Warszawie, pod ambasadą serbską manifestacja przeciw rozbiciu integralności Serbii i uznaniu niepodległości Kosowa przez rządy tzw. państw Zachodniej Europy oraz USA.

Pierwsza manifestacja odbyła się 23 lutego 2008 r., czyli można rzec na gorąco – w czasie zakrojonych na szeroką skalę działań, zmierzających do uznania przez społeczność międzynarodową tej muzułmańsko-albańskiej, zlokalizowanej w sercu Europy enklawy za odrębne i niepodległe państwo.

Zaraz po tym, w dniu 26 lutego 2008 r. polski Minister Spraw Zagranicznych, Radosław Sikorski ogłosił, że Rada Ministrów, kierowana przez Donalda Tuska podjęła uchwałę o uznaniu niepodległości Kosowa.

Należy podkreślić, że Polska była pierwszym krajem, który podjął taką decyzję. Serbowie są narodem chrześcijańskim i słowiańskim, podobnie jak my bardzo doświadczonym przez historię. Z tego choćby względu można jednocześnie stwierdzić, że była to decyzja, co najmniej kontrowersyjna. 

Od tamtych wydarzeń upłynęło juz trochę czasu. Ucichła histeryczna anty serbska propaganda serwowana Polakom, głównie przez Gazetę Wyborczą i TVN, a w oficjalnych mediach zaczynają przebijać się informacje rzucające zupełnie inne światło na oblicza organizacji i ludzi, którzy przyczynili się do oderwania Kosowa od Serbii.

W tym miejscu należy po krótce przytoczyć historyczny kontekst tego konfliktu.

Kosowo było zawsze czysto serbską ziemią. Podczas nawały tureckiej, w której Polacy również zostali srogo doświadczeni, w roku 1389 na Kosowym Polu pod Prisztiną kwiat rycerstwa serbskiego stawił dzielnie opór muzułmańskim najeźdźcom.

Niestety bitwa ta skończyła się klęską Serbów, a wojska ich zostały doszczętnie wyrżnięte.

Z tego też względu starcie to dla narodu serbskiego stało się wzorem poświęcenia w obronie wiary i ojczyzny, a Kosowo nabrało symbolicznego znaczenia.

Od tamtej pory, z małą przerwą w latach 1401 – 1459, Serbia dostała się pod okupację turecką. I był to straszny los, o czym mogą świadczyć również nasze historyczne doświadczenia z nawałą turecką.

Od upadku swojego państwa, naród serbski poddawany był eksterminacji i siłą nawracany na mahometanizm. Odnotowano również w tamtych czasach początek wzmożonego napływu ludności albańskiej.

Jednakże jeszcze w pierwszej połowie XIX wieku Serbowie w Kosowie stanowili większość. Proporcje te niestety zaczęły się zmieniać na skutek masowej imigracji Albańczyków z Albanii oraz niezmiernie wysokiego tempa przyrostu naturalnego wśród muzułmańskich osiedleńców.

Przesilenie nastąpiło pod koniec XX wieku. Oddziały partyzantki albańskiej (UCK) rozpoczęły wojnę partyzancką, przeprowadzając serię ataków na ośrodki legalnej władzy i serbskie siły porządkowe, prowokując konflikt zbrojny, zmierzający do oderwania Kosowa od Serbii. I tak zaczęła się wojna, z udziałem regularnej armii jugosłowiańskiej. 

Niestety wojna, o charakterze etnicznym zawsze niesie za sobą liczne ofiary ludzkie oraz przypadki wypędzeń. Zwłaszcza, gdy sytuację komplikuje gwałtowny rozpad wielkiego, post komunistycznego państwa. 

Na temat licznych zbrodni Serbów na bezbronnej ludności albańskiej wszyscy słyszeliśmy w środkach masowego przekazu aż nadto. Niestety teraz już wiemy, że relacje te były wybitnie jednostronne i miały zmanipulować opinie publiczną oraz przygotować do ataku wojsk NATO na suwerenny kraj, jakim była Serbia.

24 marca 1999 r. siły NATO pod przywództwem różowych demokratów, Billa Clintona i Tony Blaira rozpoczęło atak w obronie „biednych i niewinnych” Albańczyków, któremu nadano nazwę: „Sojusznicza siła”.

Należy stwierdzić, że atak ten był nielegalny w świetle prawa międzynarodowego. Artykuł 2 Karty Narodów Zjednoczonych zabrania agresji przeciw niepodległemu państwu, jeśli nie dokonało ono agresji na inne państwo. Fakt ten nie miał większego znaczenia. Wszak zwycięzcy zawsze mają rację. Z drugiej strony ciągle jesteśmy świadkami łamania, także w Unii Europejskiej demokratycznych zasad, w imię „szczytnych celów”. 

Serbia podczas działań wojennych prowadzonych przez NATO, w przeciągu 11 tygodni ciężkich bombardowań poniosła większe straty materialne, niż w czasie II wojny światowej. Serbscy ekonomiści oszacowali te szkody na około 29,6 mld dolarów, choć oficjalne źródła rządowe mówią nawet o kwocie rzędu 200 mld dolarów. 

Niestety dzisiaj widzimy, że nasze społeczeństwo zostało po raz kolejny zmanipulowane. Albańczycy okazali się wilkiem w owczej skórze. Faktem jest, że celowo doprowadzili do konfliktu. Prowadzili regularną politykę czystek etnicznych. Dla przykładu albańskie siły UCK wypędziły z Kosowa około 300 tysięcy Serbów. Z premedytacją niszczono wioski świątynie i pomniki. UCK doprowadziła do zniszczenia 150 świątyń prawosławnych, z których najstarsze pochodziły z XII wieku, a niektóre były zabytkami światowego dziedzictwa kultury UNESCO. To wszystko działo się pod ochroną wojsk NATO, w tym Polskich. 

Niedawno opinia publiczna dowiedziała się, że obecny premier Kosowa Haskim Traci, wcześniej dowódca UCK jest „grubą rybą” w świecie przestępczym. Ciążą na nim oskarżenia uczestnictwa w nielegalnym handlu organami. Według szwajcarskiego senatora i sędziego, sprawozdawcy Rady Europy, Dicka Marty’ego UCK pod jego przywództwem organizowała tajne obozy koncentracyjne dla więźniów serbskich, w których pobierano od ofiar organy na sprzedaż na czarnym rynku. Oprócz tego premier podejrzewany jest o handel bronią, kontrolę prostytucji i przemyt narkotyków. Pikanterii sprawie dodaje fakt, że o profesji Thaciego musieli wiedzieć przywódcy światowi, zaangażowani w atak NATO na Serbię oraz tworzenie „nowego” Kosowa. 

Na sprawę należy również spojrzeć z innej strony. W sercu Europy powstało dzięki poparciu wielkich mocarstw bandyckie państwo muzułmańskie, którego premier jak i inni wysocy urzędnicy państwowi są prawdopodobnie zamieszani w najgorsze zbrodnie. I to państwo zostało w pierwszej kolejności uznane przez Rząd Polski. 

Dodatkowo należy zauważyć, że jest to przyczółek ekspansji muzułmańskiej w Europie. Wszak w krajach Europy Zachodniej jest wiele regionów, w których notuje się znaczny napływ emigrantów z krajów muzułmańskich, w tym wielu ekstremistów, a przez ich niesamowitą dzietność proporcje w stosunku do autochtonów sukcesywnie się zmieniają na ich korzyść.

Miejmy nadzieję, że historia nie będzie się powtarzać, a my w końcu zaczniemy uczyć się na błędach. 

Z tych przytoczonych względów warto wybrać się na wiec poparcia dla narodu serbskiego w dniu 23 lutego br. Niech bracia Serbowie zobaczą, że jeszcze nie wszyscy Polacy dali się ogłupić medialnym manipulatorom i jest im wstyd za udział naszego kraju w gnębieniu Serbii. 

Krzyknijmy wszyscy razem: KOSOVO JE SRBIJA !!

Przemysław Daca