PRO MASOVIA dla prof. Mariana M. Drozdowskiego
Prof. Marian Marek Drozdowski otrzymał z rąk Adama Struzika, marszałka Województwa Mazowieckiego, medal PRO MASOVIA. Uroczystość wręczenia medalu odbyła się 29 stycznia w Muzeum Niepodległości w Warszawie. Laudację poświęconą prof. Drozdowskiemu wygłosił Jan Engelgard. Poniże jej treść:
„Życie Mariana Marka Drozdowskiego przypadło na dramatyczny i trudny okres w dziejach narodu polskiego – od upadku II RP, przez II wojnę światową, czas powojennej odbudowy, okres stalinizmu, gomułkowskiej odwilży, schyłek PRL, po czasy „Solidarności” i III RP. Czas ten Mariana Marek Drozdowski wypełnił pracowicie, służąc, bez względu na przeszkody i zmienne wiatry historii – Narodowi i Ojczyźnie.
Urodzony l lutego 1932 r., Syn Jana, żołnierza POW, 1. Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego i ochotnika na III Powstanie Śląskie. Matka, Helena Drozdowska z Sosnowskich należała do skautingu w czasie okupacji niemieckiej lat 1915-1918. Ukończył Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Łasku, Liceum Handlowe w Pabianicach, Wyższą Szkołę Ekonomiczną w Szczecinie, Instytut Nauk Społecznych w Warszawie. Od 1958 r. jest związany z IH PAN, gdzie zdobywał kolejne stopnie naukowe do prof. zwyczajnego. Tutaj był wicedyrektorem, kierownikiem Pracowni (Komisji) Badań Dziejów Warszawy i Zespołu Studiów Północno-Amerykańskich. Poza tym pracował w Suwalskim Instytucie Wyższej Kultury Religijnej i na Uniwersytecie Opolskim, gdzie kierował Katedrą Biografistyki.
Dorobek naukowy prof. Mariana Marka Drozdowskiego jest ogromny. Jego zainteresowania ogniskowały się wokół czterech głównych tematów – historii gospodarczej i morskiej Polski, biografistyki, dziejów Warszawy oraz dziejów Kościoła katolickiego.
Jako historyk gospodarczy wydał m.in. prace: „Kolejowa obsługa portu szczecińskiego” (maszynopis 1955), „Polityka gospodarcza Rządu RP w latach 1936-1939″ (1963), biografię Władysława Grabskiego (wyd. II 2004) i Eugeniusza Kwiatkowskiego (wyd. III 2005), „Powrót Polski nad Bałtyk 1920-1945. Antologia tekstów historycznych” (1997), „Archiwum Polityczne Eugeniusza Kwiatkowskiego” ( 2002), „Archiwum Polityczne Władysława Grabskiego T I i II” (2005-2008), „Archiwum Morskie Eugeniusza Kwiatkowskiego” (2009).
Jako biografista, pełniący w ostatnich latach funkcję przewodniczącego Komisji Biografistyki ZG PTH, wydał biografię Mieczysława Niedziałkowskiego (1964), Stefana Starzyńskiego (wyd. III 2006), Ignacego Paderewskiego (wyd. III 1986, plus wydanie w języku angielskim i japońskim), Aleksandra Dębskiego (1986), „Autobiografią Ignacego Mościckiego” (1993), „Wspomnienia, orędzia, artykuły Stanisława Wojciechowskiego” (1995), „Biografię Władysława Raczkiewicza” (2002) „Wspomnienia, relacje i dokumenty o Prezydencie RP Gabrielu Narutowiczu” (2004), „Józef Piłsudski. Naczelnik Państwa Polskiego” (2008), „Marceli Porowski – Prezydent powstańczej Warszawy” (2010).
Wreszcie dzieje Warszawy. Napisał popularną „Historię Warszawy” (wyd. V 2004) i „Historię Warszawy 1914-1939″ (1991) oraz zbiory dokumentów dotyczące rewolucji 1905 r., narodzin Niepodległości 1918 r., Bitwy Warszawskiej 1920 r., Września 1939 r., Powstania w Getcie Warszawskim 1943 r. i Powstania Warszawskiego 1944 r., i Warszawie 1956 r. O narodzinach III Rzeczypospolitej Polskiej traktuje jego najnowsza pozycja „Lata 1988-1991 w dzienniku historyka” (2010).
Historii Kościoła autor poświęcił m.in. studia o Janie Pawle II, prymasach: Auguście Hlondzie, Stefanie Wyszyńskim i Józefie Glempie oraz zbiory dokumentów: „Metropolia Warszawska a narodziny II RP” (1998), „Kościół w czasie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920″ (1995), „Kościół a Powstanie Warszawskie 1944 r.” (1994), i ostatnio „Warszawa żegna Jana Pawła II” (2010) i „Pielgrzymka Benedykta XVI śladami Jana Pawła II”( 2010).
Obok bogatej twórczości naukowej prof. Marian M. Drozdowski pozostawał i wciąż pozostaje aktywny społecznie. Od 1978 r. jest związany z Konfraternią Literacką w Warszawie. Był jednym z inicjatorów odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie, a także budowy pomnika Henryka Sienkiewicza oraz popiersia Eugeniusza Kwiatkowskiego, ostatnio zaś doprowadził, po wielu latach starań, do postawienia w Warszawie pomnika Tadeusza Kościuszki. W 2006 roku został odznaczony Medalem im. króla Stanisława Augusta. Jest także Laureatem Medalu im. Eugeniusza Kwiatkowskiego – za wybitne zasługi dla Gdyni.
Prof. Mariana Marka Drozdowskiego charakteryzuje ogromna pasja twórcza i niestrudzona walka o polską pamięć historyczną. Nie jest to walka, w której, jak to dzisiaj często bywa, dokonuje się niesprawiedliwych ocen i stosuje czarno-białą optykę. Prof. Drozdowski nie walczy przeciwko komuś, walczy o coś. Jest przy tym, co także jest obecnie wyjątkiem, zwolennikiem tezy, że w każdym nurcie politycznym szukać należy dobra i zasług dla Polski.
Jego sympatie polityczne i ideowe nigdy nie wpływały na oceny, jakie formułował. Kiedy było trzeba, bronił dorobku II RP, oddawał sprawiedliwość Stefanowi Starzyńskiemu i Eugeniuszowi Kwiatkowskiemu, walczył o pamięć o PPS, ale potrafił także bronić przed atakami ludzi z drugiej strony barykady – gen. Józefa Hallera czy Władysława Grabskiego. Dzisiaj przeciwstawia się jednostronnemu spojrzeniu na okres po 1944 roku, sprzeciwia się rzucaniu oskarżeń i wyroków, jest więc wierny swojej postawie sprzed lat. Albowiem dla prof. Mariana Marka Drozdowskiego historia Polski to wielka skarbnica narodowa, której trzeba strzec i przekazywać następnym pokoleniom. W dziele tym profesor dokonał już bardzo wiele, ale znając jego temperament i energię – dokona jeszcze więcej.
Życzymy Mu tego wszyscy”.
Na zdjęciu od lewej: Tadeusz Skoczek, dyr. Muzeum Niepodległości, Tadeusz Samborski, prof. Marian M. Drozdowski i Adam Struzik.
